Historia
Taniec perski to cały świat tradycji Iranu i szerzej — Jedwabnego Szlaku. Styl neoklasyczny, którego uczymy najczęściej, kształtował się od około lat 70. ubiegłego wieku: łączy tradycyjne kroki perskie i ruch Jedwabnego Szlaku z estetyką tańca klasycznego (baletu) oraz współczesnym sposobem interpretacji muzyki. Dziś tańce Iranu dzieli się zwykle na cztery grupy — tańce liniowe i łańcuchowe (folklor), tańce rytualne (związane z sufizmem i mistycyzmem), miejskie tańce użytkowe oraz wirtuozerskie improwizowane solo, do których należy elegancki styl neoklasyczny.
Technika
Taniec perski to gracja, którą widać: płynna, zwiewna, subtelna. W przeciwieństwie do tańca orientalnego — „tańca brzucha”, z którym bywa mylony — opiera się głównie na pracy ramion i tułowia, o bardzo kobiecych, wyrazistych liniach. Nie jest jednak pozbawiony rytmu: kroki nóg są silnie związane z rytmem 6/8, sercem muzyki perskiej, i bywają bliskie krokom walca. Przede wszystkim prosi jednak o wyrażanie emocji.
Na zajęciach
W Hamsie taniec perski prowadzi Apsara Afsanesara — pierwsza profesjonalna nauczycielka tańca perskiego w Polsce — która wprowadza też sąsiednie tradycje Jedwabnego Szlaku, w tym taniec afgański.
Muzyka
Tańczymy do klasycznej muzyki perskiej albo do muzyki współczesnej opartej na tych samych klasycznych założeniach, pozwalając tancerce stać się samą muzyką.
Poziom
Taniec perski jest dla każdego wieku i każdego poziomu. Nie obciąża stawów, buduje równowagę i koordynację i jest pięknym uzupełnieniem dla tancerek orientalnych.
Strój
Strój jest zwiewny i w pełni zakrywający — elegancki wybór dla każdej, która kocha muzykę Wschodu, ale woli tańczyć w zakrytym kostiumie. Na zajęcia ubieramy się wygodnie, tańczymy boso, w skarpetkach lub balektach.